Kalendarz

Wrzenie Świata. Kluboksięgarnia   07.06.2018   czwartek  

Wyjątkowe spotkanie z wyjątkowymi ludźmi, ciekawymi świata i gotowymi dzielić się doświadczeniami. To inspirujące spotkanie otworzy Mariusz Szczygieł, który przeczyta przedpremierowo fragmenty książki ……. „To jest moj macho. Kobieta w Meksyku” (Wydawnictwo Dowody na Istnienie) . A samą już rozmowę z Marakame – przedstawicielem starszyzny grupy Wixaritari (Meksyk) poprowadzą dwie podróżniczki i znawczynie rdzennych kultur świata – Renata Koper i Iwona Klemczak. Przybywajcie!

O czym ta pieśń? O jednej z najbardziej fascynujących kultur świata. Wixiritari do niedawna nie posiadali większego kontaktu ze światem zewnętrznym, co przyczyniło się do zachowania tradycji i wierzeń przodków. Gość specjalny, Marakame José Luis “Katira” Ramírez, opowie o ochronie własnej ziemi przed wielkimi korporacjami oraz spróbuje odpowiedzieć na pytanie, co sprawiło że tradycja Indian Wixaritari przetrwała ponad 3 tysiące lat w prawie niezmienionej formie.

Wyjątkowe spotkanie z wyjątkowymi ludźmi, ciekawymi świata i gotowymi dzielić się doświadczeniami. To inspirujące spotkanie otworzy Mariusz Szczygieł, który przeczyta przedpremierowo fragmenty książki „To jest mój macho. Kobieta w Meksyku” . A samą już rozmowę z Marakame – przedstawicielem starszyzny grupy Wixaritari (Meksyk) poprowadzą dwie podróżniczki i znawczynie rdzennych kultur świata – Renata Koper i Iwona Klemczak. Przybywajcie!

Marakame (co w języku Wixa oznacza mistrza, nauczyciela) to przedstawiciel starszyzny Indian Wixáritari z Sierra Madre Occidental w la Laguna Seca, lider ceremonialny, uzdrowiciel. Podróżuje zawsze ze swoimi skrzypkami. Główny bohater filmu dokumentalnego „Huiczole, ostatni strażnicy pejotla”. Aktywny działacz na rzecz ochrony świętej ziemi Wirikuta, a także praw ludności rdzennej m.in. w Meksyku, USA, Kolumbii i Boliwii. Człowiek pełen radości i wiary.

Mariusz Szczygieł – Reporter. Od 1990 roku związany z „Gazetą Wyborczą”. Autor m.in. bestsellerowych książek „Gottland” i „Zrób sobie raj”. Współzałożyciel Instytutu Reportażu wraz z Pawłem Goźlińskim i Wojciechem Tochmanem.

Spotkanie będzie okazją do zapoznania się z ręcznie tworzoną i unikatową sztuką Wixaritari. Informacje poniżej.

W Warszawie w zostanie pokazany również film: „Huiczole, ostatni strażnicy pejotla” (reż. Hernán Vilchez).

WIXARITARI

Są jedną z najlepiej zachowanych kultur rdzennych na świecie. Indianie Wixáritari (czyt. Wiszaritari) z centralnego Meksyku od tysięcy lat żyją w górach Sierra Madre Occidental, terenach niedostępnych i surowych, pozostając kulturą w dużej mierze niezależną od wpływów zewnętrznych. To przyczyniło się do zachowania tradycji i wierzeń przodków.

Wixaritari są przykładem nierozerwalnego związku człowieka z przyrodą. Główną częścią ich kosmogonii i tożsamości jest pielgrzymka przez dziesiątki świętych miejsc, (zlokalizowanych w naturze i rozprzestrzenionych na obszarze powyżej 800 km) do Wirikuty. Członkowie wspólnot wyruszają na nią co roku, między grudniem a marcem, odtwarzając tym samym drogę przebytą przez swoich przodków, świadków pierwszego wschodu słońca. To tu, według Wixáritari, narodził się świat. Tutaj przez tysiąclecia żyli w zgodzie z naturą, korzystając z jej zasobów, przy jednoczesnym zachowaniu szacunku do Matki Ziemi.
Wixáritari podczas pielgrzymki zbierają pejotl – świętą roślinę, stanowiącą pokarm i lekarstwo, a także pożywienie dla bogów. Jak bardzo kluczowe jest to doświadczenie, niech świadczy fakt, iż żaden plon nie może zostać zebrany ani żaden jeleń upolowany bez corocznej modlitwy na ziemiach do których pielgrzymują. Wirikuta to istota tożsamości Wixarika, tożsamości niezwykle silnej, bowiem przetrwała ona konkwistę oraz wymieszanie się meksykańskiego społeczeństwa. Zniszczenie tego miejsca zaburzyłoby trzon religii oraz uniemożliwiłoby kontynuację tradycji.

SZTUKA WIXÁRITARI

Wixáritari nie nazywają siebie artystami. Wierzą, że to nie uzyskany efekt ma znaczenie podczas tworzenia sztuki. Istotny jest sam akt kreacji. Przejawia się on w śpiewie, szyciu, haftowaniu, czy łączeniu koralików lub włóczki. Tworzenie odbywa się dzięki doświadczeniu wizji oraz wysiłkowi, by otrzymać „dar zobaczenia”. Huiczole nazywają ten dar nieriką.

Osiągnięcie nieriki odbywa się poprzez wyrzeczenia i wymaga ogromnego wysiłku. Doświadczenie wizji spotyka się na granicy życia i śmierci, przy porzuceniu swoich własnych ograniczeń, w szczerości do świata i samego siebie. Wówczas to kreacja sztuki staje się przedłużeniem życia, a jej przedstawianie nie ma limitów, przekracza stereotypy wyobrażeń i przyjęte normy.

Wixáritari odrzucają ideę sztuki tworzonej masowo, powtarzanej jednym wzorem. Dla nich cały wszechświat przedstawiany w sztuce ulega ciągłej przemianie, dlatego najważniejsze w niej jest wyrażanie własnych wizji. Sztuka nie jest tworzona na potrzeby rynku (chociaż bywa ona sprzedawana), lecz na potrzeby duszy. Niemożność tworzenia to choroba. Dusza, która się nie wyraża, umiera. Uleczenie przynosi pielgrzymka na Wirikutę.


miejsce:
Wrzenie Świata

Wczytuję mapę...


Wróć do kalendarza wydarzeń

„Wszyscy o wszystkim mało wiemy”